Muggelen | The muggelen way of life…

Dec/11

25

Just another day at the office…

Einde van de werkweek, je kent dat wel. Je denkt nog even terug aan de maandagochtend waarbij je je bij je eerste koffie al afvroeg of het al vrijdag was. Alleen nog een, zoals gebruikelijk tergend trage, vrijdagmiddag en dan kan je de vreugde die je werk je geeft weer de rug toe keren om het kerstweekend te houden. Gelukkig kwam de Grote Baas met het briljante idee om de werkvreugde ook dit weekend nog wat te verlengen met een klus voor zaterdagnacht. O, welk een vreugde…

Begrijp me niet verkeerd, het is best een leuke baan: beetje zingen, beetje gitaar spelen, duiveltjes pesten, mensen in de gaten houden en zo. Ja, als engel zijnde heb je het zo slecht nog niet. Natuurlijk waren de Christelijke feestdagen, zoals opgenomen in artikel 60.1 van de engelen cao, vrije dagen, maar het waren ook de enige die ze hadden. Maar ja, Vader’s wil was nou eenmaal wet en bovendien: hij kreeg dubbel uitbetaald op kerstavond. Aangezien hij als goede katholieke engel aan het hoofd van een gezin met tien kleine engeltjes stond kon hij dat goed gebruiken.

Dus moest er gewerkt worden dit weekend. Eigenlijk was het ook maar een klein klusje: even naar de aarde, bij nachte liggende herdertjes vertellen waar ze naartoe moesten, jaartelling aanzetten en snel weer terug. Het ging meer om de discussie over “de manier waarop” die nu al ongeveer een uur lang gevoerd werd, of zoals men dat tegenwoordig pleegt te noemen: het werkoverleg. Aankondigen van de geboorte van Jezus was nou eenmaal een klus die enigszins naar behoren uitgevoerd diende te worden.
Jammer genoeg liepen de meningen nogal uiteen. “Bij een gebeurtenis als dit hoort een groep dood kijkende mensen en een klassiek vocaal essemble om zo’n typische gewijde sfeer te creëren.” “Nee joh, we moeten er een mooi circus van maken met een band, drums, goede gitaren hebben, lekker modern, dat trekt mensen.” “We hebben toch helemaal geen vorm nodig? Het gaat toch om de inhoud?” “Theoretisch waar, maar praktische onhaalbaar. Je moet het toch op de één of andere manier overbrengen?” “Ja, daarover inhoud gesproken: kunnen we dat hele ‘Jezus is geboren’ gedeelte niet gewoon overslaan, dat is veel te confronterend. Komt Frank Sinatra over 1950 jaar niet met een mooi politiek correct nummertje voor deze tijd van het jaar?”Duidelijk één van de meer opbouwende discussies in de geschiedenis van de hemel. Op de iets dichter bij de grond zijnde aarde kwamen zowel de wijzen als de bijbehorende deadline met rasse schreden dichterbij. De herders moesten de eerste zijn, de tekst van de boeken stonden al vast, dat was niet meer terug te draaien. Gelukkig hadden de wijzen pech onderweg, één van hun kamelen had een lekke bult (wordt doorgaans niet vermeld in de hedendaagse vertalingen). Desgevraagd zouden natuurlijk alle engelen enige betrokkenheid bij dit gebeuren ontkennen. Nietemin moesten de vele woorden nu in actie omgezet gaan worden. Na 15 minuten verdere discussie werd er besloten om het Driekoppig Managementteam er maar bij te halen. Jammer genoeg was het Managementteam momenteel niet bereikbaar: de Zoon en Zijn Helper waren al vertrokken voor hun zakenreis naar de aarde en de Vader stond Hen uit te zwaaien.

“Goed, dit heeft lang genoeg geduurd”, zei hij uiteindelijk hardop tegen iedereen, ”ik ga gewoon en ik zie wel hoe ik het breng.” De rest bleef beduusd achter, ondoordachte acties ondernemen was meer iets voor de mensen, de engelen hielden daar niet zo van.

Maar hij deed zijn zondagse pak aan, ging naar beneden en stond binnen de korste keren oog in oog met de herdertjes: ruwe gasten, hele dagen in het veld, vechten met beren en leeuwen, dat soort types.  “Wees niet bang”, zei hij hardop tegen zichzelf, iets wat als onbedoeld bijeffect had dat de herders ook wat gerustgesteld werden. “Ik heb goed nieuws, erg goed nieuws!” Hij hoorde de herders onderling wat mompelen over dat tellsell blijkbaar extra zendtijd had gekregen. Snel ging hij verder:  “Vandaag is God geboren, lijkt me goed als jullie Hem gaan opzoeken. Succes!” Hij was al bijna weer vertrokken toen één van de herders begon te spreken: “Eerwaarde engel… maat, luister, vraagje: weet U misschien ook waar we moeten zoeken? De richting, de stad, lengte breedte graad?” “Ja, en hoe ziet Hij er eigenlijk uit? God is nogal groot en zo…” Blij dat de herders hem voor een blunder hadden behoed antwoorde hij (waar ze om vroegen was niet bepaald overbodige informatie): “In de stad van David, een pasgeboren kind in een voederbak: dat is jullie Redder.” Toen hij zich wilde omdraaien om alsnog weg te gaan zag hij dat zijn collega’s zich bij hem gevoegd hadden en met een korte samenzang sloten zij de dienst af. Toen ze weg gingen hoorde hij de herders nog tegen elkaar bezig: “De zang was niet zo bijzonder, de preek was onsamenhangend, maar je kon wel zien dat ze van God kwamen.”

Thuis gekomen vroeg zijn vrouw hoe het gegaan was. “Och antwoorde hij, gewoon, verteld dat God dat hele takke-eind uit de hemel naar hen toegekomen is en in welke richting ze nu zelf het laatste eindje moeten lopen. We hadden ons van te voren heel veel zorgen gemaakt over hoe we het zouden brengen, maar het bleek dat ze aan ons direct al konden zien dat we van God kwamen. Kortom, just another day at the office…”

Behoorlijk vrij vertaald en uitvoerig bijverzonnen naar Lucas 2:1-15.

No tags

Comments are closed.

<<

>>

Theme Design by devolux.nh2.me