Muggelen | The muggelen way of life…

Dec/09

24

Een kerstverhaal…

Kerstverhalen hebben doorgaans een voorspelbare setting en een voorspelbare afloop. Zo ook dit kerstverhaal, want wie ben ik om met die traditie te breken?

In een mooi winterlandschap met vieze bruine sneeuw op de weg en witte sneeuw ernaast liepen twee jongens. Ze spraken geen woord met elkaar, maar daarmee was ook alles gezegd. Ze hadden ruzie, over een meisje, het mooiste meisje van het hele dorp. Tenminste, het mooiste meisje, eigenlijk was het meer een lief meisje. De jongens hadden nog nooit zo’n ontzettend lief meisje gezien. En nu hadden ze ruzie, want er was maar één meisje en er waren twee jongens. “Laten we iemand zoeken die kan bepalen wie van ons het meisje krijgt” zei de één. Dat klonk als een plan.

Ze gingen naar de universiteit, daar was vast iemand te vinden die hen kon helpen. Twee slimme studenten (je kon zien dat ze slim waren, want ze hadden een bril op), wilden wel helpen. Maar, zo zeiden ze, ze moesten eerst hun eigen ruzie bijleggen. De één vond namelijk dat eerst het zonnestelsel was geschapen daarna pas de olifanten, want olifanten worden gemaakt uit muggen en muggen kunnen niet ontstaan zonder de aarde. De ander vond de redenering compleet belachelijk, want als het zonnestelsel na de olifanten kwam, wie heeft dan al die sterren en planeten de ruimte in geslingerd? De discussie liep direct hoog op, waardoor de jongens er mooi tussenuit konden knijpen. Ze waren onder de indruk van de studenten hun wetenschappelijk talent, maar niet van hun probleem oplossend vermogen. Tijd om ergens anders hulp te zoeken.
Verderop stond de bibliotheek. Een bibliotheek is een soort internet, maar dan analoog. Ze vonden daar twee wijze mannen, maar ook zij hadden ruzie. Zij konden het niet eens worden over het feit of er een maat op hun eigen wijsheid stond. De één vond van niet, want er was toch niemand die net zo veel wist als zij? De ander vond van wel, want het feit dat ze niet wisten of er een maat op hun eigen wijsheid stond, betekende juist dat ze het einde van hun wijsheid bereikt hadden. Om niet verder in de war te raken smeerden de jongens hem snel, deze mensen konden hen ook niet verder helpen.
Ze liepen naar hun laatste hoop: de kerk in het midden van de stad. Bij de ingang stonden twee Christenen, die ze al van ver konden horen: een discussie of er nu met gedestilleerd water of niet gedoopt moest worden. Ai, zelfs zij hadden ruzie.

Het begon al laat te worden. Ze liepen naar het ondertussen vrijwel verlaten marktplein, waar de kerk een kerststalletje neergezet had. Een zwerver pakte het kind op uit de kribbe, mompelde iets als “hoe kan er al een kind zijn als het nog geen Kerst is geweest” en gooide de pop in een hoek van het stalletje.  Vervolgens ging hij zelf, na een lang proces van draaien en keren  in de kribbe liggen. Net toen hij klaar was zag hij de jongens, kwam overeind tot in zittende toestand en zei: “kan ik jullie ergens mee helpen?” De hoop dat hun kwestie opgelost kon worden was al lang verdwenen, maar het kon geen kwaad om het nog eens te proberen. Ze vertelden van hun probleem en hun zoektocht naar een oplossing. De man dacht even na een vroeg: “Van alle mensen waar je geweest bent vandaag, wie had er daarvan gelijk?” “Ha, lekker belangrijk? Wat maakt het uit?” was het snel gegeven antwoord. “Klopt” zei de man, “het doet er niet toe. Maar jullie ruzie is ook niet zo belangrijk: je kan beter dat meisje liefhebben dan met elkaar ruzie hebben.” Ok, daar had hij een punt en met een stuk beter gemoed gingen ze terug naar huis, waar het meisje op hen wachtte.

Kerst? Vrede op aarde? Misschien, als je luistert naar de Persoon die  in de kribbe ligt…

No tags

1 comment

  • Leon de Rijke · December 24, 2009 at 13:32

    Geweldig!!! We gaan hem voorlezen tijdens onze traditionele jaarlijkse kerstgourmet, want een kerstgourmet zonder kerstverhaal is geen voorspelbaar kerstgourmet!

<<

>>

Theme Design by devolux.nh2.me